Linde kijkt terug op indrukwekkende Malawi-reis

Geplaatst op 07-03-2019
Linde van der Werf ging naar Malawi met de stichting Edukans. Ze maakt een hele bijzondere reis, en maakte kennis met het Afrikaans schoolleven. Inmiddels is ze terug op Nederlandse bodem en kijkt ze terug op een naar eigen zeggen 'onwerkelijke' reis. 
 
Linde vertelt: 

Deze reis was heel onwerkelijk. De beelden die je normaal alleen op tv ziet, daar bevonden wij ons opeens middenin. Dit was heel gek om je te realiseren. Overal liepen mensen over straat, het verkeer was een chaos en het barstte van de winkeltjes, maar boven alles: de mensen waren ontzettend aardig! Ik overdrijf niet als ik zeg dat we als vorsten werden onthaald door de Malawianen. Iedereen zwaaide naar ons, heette ons welkom in Malawi of gaf ons een lieve glimlach. Zo reden we een tijdje door. Vrolijk zwaaiend naar iedereen die ons net zo interessant vond als wij hen. Het was door de armoede en de bedelende kinderen dat ik me pas realiseerde hoe groot de verschillen zijn en hoe oneerlijk dat is en ik realiseerde me hoe hypocriet het is dat ik straks kon eten wat ik wilde en de kinderen daar op straat niet. Ik werd met mijn neus op de feiten gedrukt: we zijn niet op een gezellig schoolreisje, we moeten hier aan het werk en het is moeilijk als je je op zo'n moment realiseert dat er nog een hele hoop moet gebeuren en dat het werk wat je deze week gaat doen nog maar een beginnetje is.
 
Een van de liedjes die ik in Malawi heb geleerd is ‘I have decided to follow Jesus’ en ik ben me bijna een soort Jezus gaan voelen daar. De Malawianen aanbidden je bijna door het feit dat je blank bent en dat je uit Europa komt. Ze verwachten dat jij hun redding bent en dat jij bent gekomen om hun uit de afgrond van armoede te trekken, maar als je heel eerlijk bent weet je dat je niet aan deze verwachting kunt voldoen. Je kunt ze nooit helpen in een tuen dagen durende reis, maar je kunt ze wel inspireren om naar school te gaan zodat ze zelf hun lot kunnen veranderen en dat is waarom ik naar Malawi gegaan ben. Niet om hun nu te redden, maar om hen te inspireren om zichzelf te redden. Hoe machteloos dat soms ook voelt.
 
Het was daardoor ook heel gek om afscheid te nemen van mijn buddy Rydia. Tien dagen lang bouw je een band op, heb je intense gesprekken met elkaar en ga je je echt aan elkaar hechten. Vervolgens neem je afscheid en weet je dat je elkaar nooit meer zult zien. Dat is heel pijnlijk, maar toch ben ik heel dankbaar voor deze ervaring. Dat ik op zo'n pure manier de Malawiaanse cultuur mee heb mogen maken en dat ik zo onwijs veel heb mogen leren van mijn buddy en haar klasgenoten over mezelf, over wie en wat ik wil zijn en over de wereld om mij heen. De bus reed weg en terwijl de tranen over mijn wangen stroomden probeerde ik al zwaaiend nog een laatste keer te lachen naar Rydia. Zij lachte en zwaaide terug en daarmee was deze reis voor mij afgesloten.
Tabor College bestaat uit drie locaties: