Paralympics en de SG TABOR ; waarom ?

Ja, het is echt geweldig om de Paralympics te mogen bezoeken; het is een voorrecht dat feest te mogen delen met leerlingen van je eigen school. Een droom is weer uitgekomen. Jonge maar ook oudere sporters, die er “belangeloos” (geen geld in het spel) voor gaan en die er zo samen van genieten. Dat geeft positieve energie; niet alleen  bij de sporters, maar dat raakt ons allemaal tot op het bot; dat voelt als geluk. Dit hebben we mogen ervaren in “the Cube” bij het zwemmen, bij het zitvolleybal, het rolstoelbasketbal en twee keer in “het birdsnest” bij de finales van de atletiek.
Heel bijzonder vind ik de integratie van gezonde sporters met sporters met een visuele beperking.  Met onze eigen ogen hebben we mogen zien “het samen met een touwtje verbonden hardlopen”, ja ook in estafettes; geweldig!!” Gezonde sporters, die alles geven aan hun maatjes en samen voor de winst gaan. Ja, na jaren van samen trainen, spat het geluk er dan ook echt vanaf, wanneer men de finish over is gekomen. Dansend, springend, huppelend van geluk vliegen ze in elkaars armen om vervolgens het allen samen  minuten lang te vieren. Ook met de verliezers, die er eigenlijk gewoonweg niet zijn. Er zijn slechts winnaars. Dit is speciaal, dit is de echte sport waarvan ik hou; dit raakt me diep; dat moet ik mijn leerlingen als docent, mens laten zien, laten voelen, meemaken; vandaar de enorme gedrevenheid er bij te zijn; dat is gelukt en dat voelt enorm goed.

Het hoofddoel van onze uitwisseling met de Chinese school, maar ook een belangrijke peiler van onze opvoeding en het onderwijs: jongeren uit te dagen tot vrijwilligerswerk, te werken om niet, dit naar  Noors voorbeeld. Je bent pas geslaagd in de Noorse samenleving, als je een baan met vrijwilligerswerk hebt gecombineerd. Het zou iets vanzelfsprekend moeten zijn ook in Nederland: een grondhouding.
Het mogelijk maken dat gezonde jongeren sporten (maar ook muziek maken, schilderen,….) ook voor mensen met een beperking, dat is het doel van deze missie. Wie weet waar het toe leidt? Vancouver 2010, Londen 2012 ………of Amsterdam 2028 ??

Het bezoek aan de Paralympics Beijing 2008 moet als een start gezien worden. Dit is slechts het begin. We hebben gezien hoe hoog de lat kan liggen, waartoe het samen sporten kan leiden. Komende maanden zullen deze “TABOR goes Beijing”- groep leerlingen en begeleiders gaan onderzoeken hoe we een ander eerst in het klein in West Friesland kunnen gaan opzetten. Wie weet volgt er wel vlekwerking in onze provincie, land…, wat ik echt hoop. Op het programma zullen zeker een bezoek aan de revalidatie kliniek de Hoogstraat (6 jonge en 2 oudere mensen, die revalideren, hebben ook de Paralympics bezocht ter stimulans) staan en een bezoek aan het Nederlands rolstoelbasketbal team in Papendal. Dit alles om ons goed voor te bereiden op de komst van de Chinezen van de 171 Beijing school, waar we samen als vrijwilliger de Koala Games ( De Olympische spelen voor mensen met een verstandelijke beperking) in het Olympisch stadion in Amsterdam mei/juni 2009 willen meemaken.

Ontmoeting met toppers uit West-Friesland en Nederland in 171 Beijing school.

Marije Smits, onze eigen Top sportschool ambassadeur, Marijke Mettes (beide oud leerlingen van TABOR) Chantal Boonacker en Mandy Meenderink wil ik toch nog even complimenteren voor de fantastische atletiek resp. zwemclinics “als het anders moet “ in de 171 Beijing school. Marije en Marieke op de 8e etage in een basketbal hal en Chantal en Mandy drie diep onder de grond in het zwembad.
Het is absoluut uniek dat zij in China, waar van integratie van mensen met een beperking geen enkele sprake is, de docentrol op zich genomen hebben en hoe. Een geweldige voorbeeld functie, die daags erna al werd opgevolgd door een Chinese atleet, op bezoek bij een basisschool. Zouden de Paralympics dan toch het tij gaan keren in China? Ik hoop het van harte.

Wat heb ik geleerd van de Chinezen ?

Innerlijke rust , correct gedrag naar elkaar, spanning in je lichaam.
Beijing heeft 17 miljoen inwoners en geen keer heb ik een opstootje mee gemaakt. Volop hebben we van overvolle metro’s gebruik gemaakt, lange rijen voor de entree van de stadia … maar telkens weer die rust, correctheid, lichaamsspanning (recht op zittend en staand). Hitte, hoge vochtigheid waren van geen invloed. Een geweldig voorbeeld voor ons allen hier in het Westen.
Zelf was ik betrokken bij het ten val komen van een vrouw op een fiets bij het oprijden van het natte trottoir na een enorme hoosbui. Bij het afremmen slipte haar achterwiel weg en brak haar achterkant uit. In deze slip nam ze een jongeman (+/- 20 jaar) mee in haar val. Hij werd echt gelanceerd en landde vol horizontaal op haar frame oa. in de trapper. Zonder enige ergernis of pijn reactie hielpen wij samen deze oudere vrouw op de been en vervolgens op de fiets. Alles weer opgeladen en belangstelling tonend voor haar toestand, groette hij haar vriendelijk toen zij wegfietste. Toen we samen opliepen rolde hij rustig zijn mouw van zijn overhemd op. De  schade aan zijn onderarm, die aanzienlijk was, werd rustig opgenomen…….

Zingen, musiceren en bewegen, sporten SAMEN in de parken. Geen schaamte maar trots en passie.
Hoe heerlijk is het als je op weg bent naar “de tempel of Heaven”” en je belandt in een park waar mensen samen zingen, samen muziek maken, samen een veren bal hooghouden, samen de oude spelen doen (met kaarten en grote houten schijven). Het lied heeft kracht, de muziek schalt uit fluiten, saxofoons,…er is volop passie; de trots straalt uit de ogen van de zangers… dit is bijzonder, dit voelt goed; gelukkig zingen onze leerlingen ook  …...
Geen schreeuwende radio’s, geen honderden alleen hollende mensen met doppen in de oren,…..
Het gaat er anders aan toe.

Gezond eten en de Mac’s in China.
Sonja Bakker heeft voorlopig geen toekomst in China. Slechts in de Mac’s en KFC’s  trof ik de dikke mensen aan. Eten met stokjes is gezond. Juist die kleine eenheden, heel veel groenten. Je kunt het veel beter proeven; meer smaak ervaren, dan die grote happen. Je eet meer samen uit een paar potjes, die ronddraaien op een plateau. Het is anders…..

40 miljoen jonge mannen hebben een enorm probleem met het vinden van hun partner.
Wat me nog het meest geraakt heeft is het feit dat er 40 miljoen jonge mannen geen meisje kunnen vinden in China, omdat die er gewoonweg niet zijn. (info van onze gids). Dit stamt uit de een-kind-regeling in China.
De meisjes kiezen alleen die jongens, die zich een auto, een huis en een stabiele baan hebben. De jongens zijn nu aangewezen op de meisjes van Vietnam. Ook het erg hoge werkeloosheidscijfer, ook onder hoogopgeleiden, is zorgwekkend.

Studie op school is no 1 en daar komt niets meer bij.
Een relatie op school mag niet; dat leidt slechts af van de studie; daar draait alles om.

Bedankt

Tot slot wil ik de TABOR leerlingen en collega’s Ed, Henk-Jan en Hanneke enorm bedanken. Top! Ook de sponsors Ergo Control (reïntegratie), Rabobank (dromen waarmaken), Provincie Noord Holland (integratie sporten met een beperking en vrijwilligerswerk), Hecon Bouwgroep (samen bouwen aan de toekomst ), Alliantie trofee (bijdrage prijs Sportiefste school), een bollenvriend en het Europees Platform (docentenmobilisatie ondersteuning studie) zien het maatschappelijk belang van onze missie en dat voelt dubbel goed. Allen hartelijk bedankt.

Tom de Groen

Afra Buijsman (TABOR Werenfridus)
Eveline Mol (TABOR Oscar Romero)

Ja daar werd weer op de deur geklopt. Henk Jan Blom onze “wekdocent” stond er weer. Nu voor de laatste keer. Om 8 uur eten, nog snel wat spullen pakken, want om 08:55 waren de Chinezen er! Het is een leuke laatste dag geworden. Na een half uur bussen stopten we bij een  erg beroemde Jade - steenfabriek. Een mevrouw van het bedrijf gaf uitleg  over de echtheid van deze bijzondere steensoort. De  klank en kleur van een steen zijn daar bepalend voor. Als het geluid hoog en hard is, dan is het o.k. Als de toon  dof  klinkt of zonder echo is het nep. Ook bij doorlichten moet je een bloem erin zien. Geen bloem bij plastic en glas. Na de uitleg mochten we even rondkijken in een supermooie en reusachtig grote winkel. Naast hele kleine dingen ( ringen, kettingen, beeldjes,.. ) waren er ook enorme beelden en zelfs wanden van Jade-steen. Vlug weer in de bus en op weg naar het  graf van Wan Li, de 13 e keizer uit de Chingdynastie (Chingdynastie 1644-1911). De goede man werd maar 58 jaar. En zo goed was hij trouwens niet, want aan zijn graf werd twee jaar loon van het keizerrijk besteed. Onze gids kon boeiend vertellen over de twee dynastieën, over ”the last Emperor ” ook . Intussen daalden we in de Tombe af, die 25 meter onder de grond lag. Een heus U –vormig complex met enorme grafkamers, waar Wan Li met zijn beide vrouwen, links en rechts van hem,  in grote rode houten dozen, was neergezet. In de andere grafkamers troffen allerlei kopieën van zijn diverse tronen aan. Opvallend was dat er overal bergen geld lagen bij de graftombe. Dit om in een nieuw leven het beter te hebben. Bij het verlaten van het tempelcomplex moesten we over een drempel heen stappen. Vrouwen met hun rechter been en mannen met het linker voor. En vooral niet omkijken, want dat zou ongeluk kunnen  brengen. A.J. had het nog zo gezegd. Ed Brandsen en Henk Jan Blom keken toch om. Prompt begon het te hozen en werden even later vier van onze leerlingen ziek. De buikgriep had hen een aantal uren flink in de greep. Het werd dus tijd voor bezoek aan een goede westerse wc. Na weer even in de bus gezeten te hebben, kwamen we bij een Koperpottensmederij aan. Daar lieten ze zien hoe Chinese vazen, potten en andere dingen gemaakt worden. Een enorm gepriegel. Wat een handwerk en wat een prachtige kleuren.
De magen knorden; tijd om lekker te eten: Chinees maar met PATAT . Een bakje voor tien personen, binnen 10 sec. op, maar wel erg lekker. The “God of Heaven” was het achterom kijken nog niet vergeten. Het water bleef uit de lucht kletteren en maakte van het verkeer een chaos. Hierdoor moesten we ons bezoek aan het “Summer Palace” aflassen. Om 17.30 uur kwamen we bij uiteindelijk ons Jeugdhotel aan. Thuis gekomen was het pakken geblazen, want morgen vroeg staat om 6.30 uur de bus voor de deur die ons wegbrengt naar Terminal 2. Een uur later genoten we samen met onze Chinese vrienden van het laatste diner in Beijing.  

Mike Wit (TABOR Werenfridus)
Marlieke Blom (TABOR Oscar Romero)

Vandaag  werden we om half 8 gewekt en om 8 uur verwacht voor het ontbijt naar eigen keuze. Even voor half tien stapten twaalf enthousiaste leerlingen van de 171 Beijing school de entree van ons jeugdhotel binnen. Zij gingen ons deze dag in Beijing begeleiden. We raakten weer snel aan de praat met elkaar. We hadden elkaar immers al twee keer gezien. Even daarna verscheen onze gids A.J. met de  bus. We reden naar het Plein van de Hemelse Vrede. De gids die met ons mee was, noemden wij A.J. want zijn Chinese naam was niet uit te spreken. Na zijn praatjes mochten we steeds enkele minuten zelf rondkijken en foto’s maken. Het plein is het grootste stadsplein ter wereld met een oppervlakte van 500 bij 880 meter. Het is ook een bekend plein, want A.J. vertelde ons van de demonstrerende student die in zijn eentje een tank stopte door er voor te blijven staan.

Midden op het plein ligt het Mao Zedong in het mausoleum opgebaard. Deze man riep op 1 oktober 1949 de Volksrepubliek China uit. Later in 1966 zette hij een Culturele Revolutie in gang met miljoenen jonge studenten. A.J. vertelde verder dat vanaf april 1989 zich honderdduizenden Chinezen verzamelden op dit plein om te demonstreren voor de democratie. Het leger maakte hier met geweld een eind aan.

Vervolgens kwamen we voor de prachtige Poort van de Hemelse Vrede te staan. Hierboven hing een zes meter hoge en twee meter brede foto van Mao. Aan weerskanten stonden teksten geschreven: ‘Lang leve de republiek van China’ en ‘Lang leve de grote gemeenschap van de mensen over de hele wereld’ in het Chinees. Achter deze poort ligt de Verboden Stad. Hier had de keizer 9999.5 kamers. Hij mocht niet meer kamers hebben uit respect voor de ‘God of Heaven’ (10.000). In werkelijkheid zijn het er ongeveer 2000. De totale oppervlakte van het geheel is ongeveer 72 hectare. Toen we de poort uit liepen, met duizenden anderen, kwamen we uit op een groot plein. Dit zag er indrukwekkend en erg mooi uit. De belangrijkste kamer van de keizer stond op een verhoging omringd door witte marmeren hekken. Dit beeldt uit dat de keizer op een wolk woont dicht bij God en zo op zijn volk neer kon kijken.

Er zijn drie grote gebouwen in de verboden stad. De voorste is de Hal van de Hoogste Harmonie. Hier vonden de belangrijkste ceremonieën plaats zoals bruiloften en toespraken van de keizer. Als tweede is er de Hal van de Middelste Harmonie, hier zaten zijn adviseurs en dienaren. Ten slotte was er de Hal van het behoud van de Harmonie, hier werd het Chinese nieuwjaar gevierd. Na deze hal verlieten we de Verboden Stad via de koninklijke tuin op zoek naar onze bus. Dat bleek nog een hele toer, want duizenden Chinezen hadden vandaag hetzelfde idee. Ongelooflijk wat een massa.
Uiteindelijk vonden we de bus en gingen op weg naar een lunchroom. Wat was het eten lekker en wat hebben we daar gelachen. Vanuit de toiletruimten kon je door een doorzichtige spiegelwand alle passerende bezoekers zien. Dat was wel even schrikken hoor. Ook waren de 3 wasbakken ingebouwd in de achterwerken van voorover buigende vrouwen. Zoiets hebben we nog nooit gezien.
Dit vonden wij de lekkerste lunch tot nu toe. In dit restaurant gaven wij onze Nederlandse souvenirs aan de Chinese leerlingen. Deze verschilden van drop, speculaas, stroopwafels en klompjes. De Chinezen waren erg enthousiast, maar pakten het niet uit. Dit deden ze pas na aandringen van ons.
Vervolgens gingen we op weg naar weer een hoogtepunt: de “Tempel of Heaven“. Hier bad de keizer maar twee keer per jaar ( langste en kortste dag ) en heel soms een derde keer bij grote droogte. Heel veel indruk hebben op ons de vele zingende, spelende  en dansende groep mensen gemaakt in het park. Vooral de ouderen doen hier aan mee.

Fabian Meyrhan (TABOR Werenfridus)
Ilse Foks (TABOR Oscar Romero)

Vandaag weer een nieuwe uitdaging, de Chinese muur dit keer. Gedateerd uit het tijdperk van de Ming dynastie uit de zestiende eeuw. Gister lagen we vroeg in bed, want we moesten er vanmorgen om half zes uit. Om zes uur liepen we naar de bus, waar we ook ons ontbijt kregen. Dat bestond uit twee broodjes en een sapje. We reden met de bus Beijing uit en zagen opvallende dingen, zoals de vele zeer kleine fruitstandjes, schoonmakers op de snelweg met een blik en een heksenbezem, een tiental koeien op een pick-up geladen en ja zelfs een demonstrant liggend midden op de weg, bij de grens van de provincie Beijing. Na 1 ½  uur was er een plaspauze in de meest gore wc die tot nog toe gehad hebben. Er zaten zelfs geen  deuren in. Het laatste uur van deze busreis werd het steeds bergachtiger. Opvallend in dit  mooie landschap waren de talrijke bloemenvelden. Voor we op de muur konden beginnen aan onze route, moesten we met een stoeltjeslift de berg op. Iedereen, behalve mevrouw de Groen liep mee. Zij deed de tocht van één uur, omdat ze last heeft van haar rug. In de lift werden we geplaagd door voor ons onbekende insecten. Dit leidde tot veel gejoel en gegil. Na de lift kon onze tocht van tien kilometer pas beginnen, nadat ons hadden ingesmeerd met insektenspul. Na de eerste steile klim, hadden we een super mooi uitzicht over een lang stuk muur en de bergen. Veel leerlingen hadden al meteen zoiets van: ‘Wauw wat is dit mooi!’ Op veel plaatsen stonden mensen drinken en souvenirs te verkopen. Daar trokken we ons niks van aan. De eerste vijf kilometers zaten er zo op, omdat de zon niet zo fel scheen en er een lekker windje stond. Wel moesten we erg opletten waar we liepen, door de vele oneffenheden en losse stenen. Verrassend  was de steilheid van klimmen en dalen. Dat hadden we nooit gedacht. Nu werd pas duidelijk waarom we goede stevige schoenen aan moesten. Toen de tocht van tien kilometer er bijna op zat, stond Hanneke al op ons te wachten. Na nog een paar mooie kiekjes te hebben gemaakt, gingen we gillend, hangend aan een katrol, scherend over het stuwmeer naar beneden. Dit was iets om nooit meer te vergeten. Wat hadden we een fantastisch uitzicht! Eenmaal beneden lag een Chinees bootje op ons te wachten, dat ons naar de overkant van het volgende meer bracht. Een heel klein busje, met 8 van ons erin,

bracht ons naar een  restaurant. Na het eten gingen we met de bus terug, alweer een lange reis. Tussendoor hebben we het grootste gedeelte van dit stukje geschreven. De helft van de leerlingen was weer in slaap gevallen. Nu gaan we in mooie kleding in het winkelcentrum Orental Plaza uit eten.

Jeroen Kaldenbach (TABOR Werenfridus)
Kylie Verveld (TABOR Oscar Romero)

Eindelijk een rustige dag, een dag waarop we konden uitslapen. Na een heerlijk ontbijtje stonden we om half elf klaar om te winkelen. Nadat we gister de Lama Tempel hebben gezien, vond iedereen het leuk om nog meer cultuur te snuiven, dus toen we onze souvenirs hadden gekocht, liepen we over de grote winkelstraat naar het plein van de Hemelse Vrede. Dat plein is het grootste plein van de hele wereld en dat besef je pas als je er echt staat. Op het plein staat een gigantische zuil, en daarachter het mausoleum, waar Mao ligt opgebaard. Als je je omdraait zie je aan de overkant van het plein de ingang van de verboden stad. Boven de ingang hangt een hele grote foto van Mao. Helaas moeten we nog even wachten, voordat we daarheen gaan met de leerlingen van 171 Beijing School. Zoals je al in heel Beijing ziet, is alles aangepast en gebouwd voor de Olympische Spelen en Paralympics. Zo ook op het plein van de Hemelse Vrede, waar kunstwerken van bloemen (uit Nederland natuurlijk) de sporten van de Paralympics uitbeelden. Na het plein te zijn overgestoken, liepen we door naar een wijk waar je in de meeste winkels speciaal zijde en leer kan kopen. Onze magen waren leeg, dus eerst tijd om te eten. We hebben de wereld beroemde Pekingeend gegeten in een Chinees Fast food restaurant. Dat smaakte goed. Toen op weg naar de winkels.

Nadat Gijs en Fabian voor een ‘echte’ Ray-Bann zonnebril 30 yuan neer moesten leggen, wisten Glenn en Afra dat voor 20 yuan te doen, was het hek van de dam. De competitie barstte los, wie kon de meeste souvenirs voor het minste geld kopen? Na twee uur shoppen lieten we trots onze aankopen aan elkaar zien en daar hebben we veel lol aan beleefd.

Wat een contrast toen we de weg overstaken en in een echt Hutong terechtkwamen. Daar waren veel kleine en oude huisjes, er kookten mensen op straat, er was een toiletgebouw buitenshuis waarvan je de stank van verre al kon ruiken. Alle elektriciteitsdraden hingen boven kris kras de straat. Ook waren er gigantisch veel kleine winkeltjes zoals supermarkten van 3x3, waar we een lekker ijsje hebben gehaald. Toen het donker werd gingen we op weg naar de McDonalds, inmiddels een grote wens van velen. We liepen via het plein van de Hemelse Vrede, dat nu heel mooi verlicht was. Alle bloemen van De Spelen werden al  weggehaald, terwijl de Paralympics nog maar net voorbij zijn. Het viel op dat elk bankje bezet was door een zwerver, we zagen ook nog een vervelende, illegale verkoper, die opgepakt werd.  

Gijs de Groen (TABOR Werenfridus)
Fleur Bakker (TABOR Oscar Romero) 

Woensdag 17 september 2008, de laatste dag van de Paralympics, waren we op bezoek bij de Chinese “171 Beijing school”. Met als dresscode onze paarse Tabor trainingspakken, stapten we de school binnen. Na een warm welkom kregen we een rondleiding door de grote school, met op de achtste verdieping een basketbalveld. Daar lieten de Chinezen ons zien wat een echt potje basketbal is. Na de rondleiding vertelde wij ook wat van onze school. Evelien, Laura, Myrthe en Fleur hadden een presentatie voorbereid, en dat ging prima.

Daarna werden er van beide kanten cadeaus aangeboden. Namens de provincie Noord-Holland boden we hen een boek over onze mooie provincie aan. Het cadeau  voor onze school, dat door een Chinees tekentalent gemaakt was, vonden we allemaal zeer bijzonder. De Chinese leerlingen waren zeer verrast toen ze te horen kregen dat vier Nederlandse paralympische sporters een clinic in hun school zouden gaan verzorgen. De atleten Marijke Mettes en Marije Smits gaven ons een fanatieke atletiek training op de bovenste verdieping en 3 verdiepingen onder de grond gaven Chantal Boonacker (bronzen medaille) en Mandy Meenderink ons een leerzame zwemclinic. Wij vonden het allemaal heel bijzonder, dat ze naar de Chinese school toe kwamen om ons hun levensverhaal te vertellen. Juist in China is het  niet gebruikelijk, dat kinderen met een beperking regulier onderwijs volgen. Op de 171 Beijing school met ruim 3000 leerlingen, zit er niet een. Het is dus zeer bijzonder dat 4 vier Paralympische atleten, hier staan  les te geven.  Over de Paralympics wist Marije Smits te melden : “In een  wedstrijd zijn we elkaars tegenstanders, daarbuiten zijn we vrienden en allemaal verbonden met elkaar.” De anderen waren het daar geheel mee eens.

We sloten het bezoek aan de school af met een zwemwedstrijd tussen Tabor en het zwemteam van 171 Beijing school. Daarna gingen we op de foto met onze nieuwe Chinese vrienden.
Vanaf de school gingen we op weg naar de “Yong He Gong Lama tempel”.
Daar stond een enorme Boeddha (26 m hoog), waar we zeer van onder de indruk waren. Ondanks dat het verboden was foto’s te nemen, hebben we de grootste Boeddha van de wereld toch vastgelegd. Nadat we in de souvenirs winkeltjes een aandenken voor thuis hadden gescoord, gingen we op pad om ook wat te eten. Dit deden we in een restaurantje om de hoek. We hebben nog steeds wel moeite met het Chinese eten.

Iris van der Does (TABOR Werenfridus)
Gijs Holleman (TABOR Oscar Romero)

Terwijl wij dit schrijven, zitten we te kijken naar de atletiekfinale in het vogelnest stadion! Dat geeft zo’n enorme kick! Maar het is jammer dat het alweer de laatste wedstrijd van de paralympics is die wij bijwonen.

Het was vandaag weer een drukke en warme dag. We zijn vroeg opgestaan (06.00 uur) om de laatste voorrondes van het rolstoelbasketbal te bezoeken, die om 09.00 uur  begonnen. Dus vroeg op pad naar de metro in een fikse regenbui. Jammer genoeg zijn we eerst naar het verkeerde stadion gelopen. Toen hebben we weer anderhalf uur moeten lopen  naar het juiste stadion waar de wedstrijd Zuid-Afrika - Brazilië heren zeker de moeite waard was, ondanks de blaren!

Na de eerste helft gezien te hebben, zijn we snel op weg gegaan naar de Nederlandse Ambassade, waar we warm werden onthaald door Hanneke, Jing en Machteld. Zij vertelden ons over hun werkzaamheden hier en we konden over allerlei onderwerpen vragen stellen zoals het rechtsysteem, relatie tussen man en vrouw en de plaats van mensen met een lichamelijk of verstandelijke beperking in de Chinese maatschappij.

Daarna hebben we een gezellige lunch op de ambassade genoten met lekkere Hollandse broodjes en salades (eindelijk!)

Tom is nog even in de ambassade gebleven om een persbericht te maken, terwijl wij heerlijk buiten zaten te kletsen aan het water. Daar hebben we onze yell bedacht:

Tabor goes Beijing, thank you for everything!
One world for me and you, makes all the dreams come true! 

En toen op weg voor de laatste keer naar het vogelnest. Waar we dus een prachtige middag hebben beleefd. Wat ons raakte was dat het hele stadion op z’n kop stond zodra er een Chinese atleet won. Het geluid dat daarbij vrijkwam was zo overweldigend dat het kippenvel over mijn hele lijf veroorzaakte. De blijdschap van niet alleen het publiek, maar vooral van zowel de verliezende als de winnende atleten was ongelofelijk om te zien.

In de avond gingen we eten in een straat vol met Chinese eetkraampjes. Daar kon iedereen uitzoeken wat hij of zij lekker vond. Toch durfde niet iedereen het aan om deze Chinese specialiteiten ( stokje schorpioen, stokjes zeester en gebakken sprinkhanen……), te proberen. Daarom zijn we na afloop nog langs de Mac gegaan voor een lekker ijsje toe om de hitte van de Chinese hap te blussen.

Myrthe van den Bosch (TABOR Werenfridus)
Glenn Spil (TABOR Oscar Romero)

Met 91.000 Chinezen in een vogelnest

De tweede dag in Beijing! Wat hebben die Chinezen eigenlijk grote bedden, maar slapen doen ze heerlijk. Na een lekker Zwitsers ontbijt mochten de winkelstraat gaan verkennen. Wat een handelslust hebben die chinezen zeg! We liepen een souvenirshop binnen en meteen werden we belaagd door alle verkopers. “Wil je misschien een stempel met je Chinese naam? Die is 100 RMB.” Gelukkig hebben we donderdag nog een dag om te shoppen om het afdingen echt te leren.  

Om twee uur stond er een  Chinese bus voor ons ‘hotel’ gestuurd door onze uitwisselingsschool 171 Beijing school. Deze bus bracht ons naar het Olympische dorp. Onderweg kregen wij een boeiende presentatie van AJ. Hij vertelde ons over de monumenten waar we langs reden en hij leerde ons een aantal Chinese woorden. Een leuke busreis. Op naar het zitvolleybal in de prachtige hal van het CAU gymnasium! Voor ons beiden een sport waar we nog niets van gezien hadden. Wat een prachtspel. Rusland en Egypte streden om de bronzen plak. Het zag er geweldig uit. Wat een passie hebben die mensen, prachtig om te zien.

Helaas konden we niet heel de wedstrijd afkijken, want we moesten snel door naar het vogelnest! Hét vogelnest! Iedereen heeft het thuis op televisie  gezien en wij gaan er gewoon naar binnen. Het was waanzinnig, indrukwekkend, gewoon niet te beschrijven in woorden.

De  Chinezen waarmee wij de uitwisseling doen,  zaten op ons te wachten op de bovenste ring. Wat een leuke mensen! Lekker gekletst in het Engels, elkaar woorden uit onze eigen taal geleerd .Vijf keer stonden we samen met de Chinezen op om het Chinese volkslied te zingen tijdens de diverse medaille-uitrijkingen.

Maar hup, we hebben niet alle tijd. Snel weer uit het vogelnest en afscheid nemen van de Chinezen. Alleen afscheid nemen is hier niet alleen gedag zeggen hoor. Honderden foto’s! Zelfs mensen die niets met ons te maken hebben zetten ons  voortdurend op de foto. Maar uiteindelijk hadden we echt afscheid genomen en liepen we over het grote plein op weg naar een restaurant. Maar Nederlanders zijn in China heel bijzonder, vooral als ze gekleed zijn in een knaloranje Paralympics shirt, een oranje pet op hun hoofd hebben en ook nog heel hard Nederlandse liedjes zingen. We zijn allemaal wel heel vaak op de foto geweest.

Laura Bijman (TABOR Werenfridus)
Leon Visser (TABOR Oscar Romero)

Wauw.. Beijing!

We moesten met z’n allen om 9:00 uur bij het SG Tabor verzamelen. Toen kregen we uitleg en een envelop met alle belangrijke dingen van de reis. Vervolgens konden we vertrekken! We liepen met ze allen naar buiten en namen afscheid van onze familie. We waren best wel zenuwachtig maar onze ouders des te meer! We vertrokken met een bus naar Düsseldorf en kwamen rond een uur of 1 aan. We gingen inchecken en toen hoorden we dat het vliegtuig nu al 1 uur vertraging had, oh oh! We hebben lekker even gesnackt en toen konden we naar de gate. We liepen een enorm vliegtuig binnen en kwamen erachter dat het maar voor de helft gevuld was. Wij meteen 3 stoelen ingepikt om een lekker bedje te maken! Op de stoelen lagen dekentjes en kussens. Toen we eenmaal opgestegen waren kregen we een diner, gelukkig nog geen Chinees! De keuze bestond uit tortellini of beef. Vervolgens probeerden sommige te slapen, hoewel dat bij andere niet lukte. ‘s Ochtends gezellig met z’n allen aan het ontbijt, een lekker broodje met jam en roggebrood. Het vliegtuig landde en we stapten uit. Wat een hitte! We konden niet geloven dat we er nu echt waren! Op zoek naar een metro, eenmaal gevonden stapten we in. Na veel gereis kwamen we in het Wang Fuijing  International Youth Hostel aan. Om 3 uur stonden we al weer klaar voor het volgende, we gingen naar de “Watercube!” Onderweg kregen we toch wel wat honger, want we hadden nog steeds niet geluncht. Die meneer de Groen liep alle Mc Donalds voorbij! Toen gingen we naar een kraampje waar we ‘Meal in a box’ konden kopen. Je kocht een bakje, trok aan een touwtje, het begon te stomen en na 10 min. hadden we een warme maaltijd! Nu werd het toch wel tijd om naar de “Watercube” te gaan. We kwamen daar aan en keken onze ogen uit. Die muziek en al die mensen! Toen namen we plaats. Helemaal in het oranje stonden we de zwemmers toe te juichen en zwaaiden we met onze vlaggetjes. Zwemsters Chantal miste op 0.04 sec na een bronzen medaille! Hierna gingen we met z’n  allen naar het “Holland House” om de sporters te huldigen. Daar kwamen we ook Erica Terpstra tegen. Het was een feest! Diverse medaillewinnaars werden gehuldigd, waaronder de volleybalploeg met brons. Esther Vergeer, goud op het enkelspel, was er niet omdat ze morgen nog een dubbelspel moest afronden. Wij hopen op een tweede gouden medaille voor haar! Het werd al laat maar een paar hadden nog best wel trek na die (heerlijke) stoommaaltijd. We gingen naar de Mac, maar dit keer liep meneer de Groen niet voorop! Na al die Big Macs namen we de taxi terug naar het Youth Hostel. Onderweg viel de helft in slaap en wij dus ook. Doodmoe, maar zeer voldaan. Op naar morgen, weer een dag vol verrassingen.