De laatste avond samen op het ijs van de Westfries met “onze” 21 G- schaatsers. Op deze avond is de TABOR ploeg met 14 man/vrouw sterk vertegenwoordigd. Ook Solid Aqua met Henk, Gerrit, Ed, Diewertje, Lisanne, Jan, Anita, Rachelle, de moeders van Mandy, Natasha , Bas, Bryan,vader van Hannah …. Ze waren er allemaal weer om deze avond tot een waar eindfeest te maken. En dat werd het ook.

Jan en Anita  hadden allerlei gasten hadden uitgenodigd. Marathon schaatstopper Yvonne Spigt deelde de diploma’s uit. Peter Schuurink van de stichting “lastige lijven “ kwam maar liefst met een bedrag van € 2175,- brengen om het G-schaatsen ook volgend jaar weer mogelijk te maken. Maar het belangrijkste was wel dat Antonio  op deze avond “afscheid nam van het rekje” en los op de ijzers iedereen deed verbazen. Een groot cadeau voor zijn persoonlijke begeleiders oa. Afra en Hanneke.

Ja we kunnen rustig stellen dat  iedereen heeft leren glijden en de meesten echt schaatsen. Ontroerend en uitbundig was ook het afscheid. Natasja liet de waterlanders lekker rollen. Het was een goed project. Wij waren allen samen een pracht team : G schaatsers, Solid Aqua ploeg en onze eigen TABOR leerlingen. Dat we dit samen kunnen en mogen doen voelt geweldig !

Hallo!” Ik kom afdeling ‘Roerdomp’ van Leekerweide binnen en een aardige mevrouw (een cliënt), die er vorige keer ook was, stelt zich aan mij voor. Ik denk meteen dat ze me niet meer herkennen. Maar als ik een paar meter verder het gezellige koffiekamertje in loop roepen een aantal cliënten mijn naam. Wat een leuk gevoel om bekend te zijn, terwijl ik er nog maar één keer ben geweest.
Als de meeste cliënten in het kamertje hebben plaatsgenomen speel ik liedjes op het orgel. Ze hebben helaas geen piano. De vorige keer heb ik kerstliedjes gespeeld, maar nu speel ik kinderliedjes. De mensen zingen allemaal vrolijk mee en er zitten een aantal zangkampioenen tussen! Ik vind het af en toe nogal lastig wat voor muziek ik moet spelen, het zijn volwassenen, maar ze vinden kinderliedjes geweldig. Ik weet ook niet goed of ze het leuk vinden als ik muziek kom maken, maar ik denk het wel. Vooral omdat ze mijn naam hebben onthouden en ze willen graag ook mooie dingen laten zien, of ze vertellen een leuk verhaal. Zo bleef iemand volhouden dat wanneer je bij Leekerweide zit, je gek wordt. Hij wilde graag met mij mee naar huis.
Ongeveer een keer in de maand maak ik muziek op het orgel in de koffiekamer. (Dit was de tweede keer, ik ga eerst een aantal keer kijken hoe ik het vind. Toch zien ze mij al als vrijwilliger. Ik krijg uitnodigingen voor vrijwilligersfeesten en ik heb een kerstpakket gekregen) De cliënten komen speciaal van hun afdeling naar de kamer. Een van de leidsters vertelde mij dat ze doordeweeks naar dagbesteding gaan, maar op zondag gebeurt er nooit zoveel, dus voor de cliënten is het een mooi uitstapje. Ik ben blij dat ik zo voor die mensen iets kan betekenen.

Groetjes Myrthe

Het “TABOR Beijing team” heeft zich afgelopen zaterdag 1 nov. ingezet voor het G-schaatsen in Hoorn van 16.30 – 21.00 uur op de Ijsbaan de Westfries.
Samen met plaatselijke ijsverenigingen zijn 28 leeftijdsgenoten met merendeels een verstandelijke beperking, rondgereden, getild, geholpen, in rekjes getrokken……ja eentje in de armen van Gijs (zie foto)ook huilend hoor, maar vooral met een big smile …schaterlachend, genietend van ieder moment…
Het was speciaal. En dat vonden we allemaal.

Wordt vervolgd…

Hier kunt u het persbericht downloaden. 

Paralympics en de SG TABOR ; waarom ?

Ja, het is echt geweldig om de Paralympics te mogen bezoeken; het is een voorrecht dat feest te mogen delen met leerlingen van je eigen school. Een droom is weer uitgekomen. Jonge maar ook oudere sporters, die er “belangeloos” (geen geld in het spel) voor gaan en die er zo samen van genieten. Dat geeft positieve energie; niet alleen  bij de sporters, maar dat raakt ons allemaal tot op het bot; dat voelt als geluk. Dit hebben we mogen ervaren in “the Cube” bij het zwemmen, bij het zitvolleybal, het rolstoelbasketbal en twee keer in “het birdsnest” bij de finales van de atletiek.
Heel bijzonder vind ik de integratie van gezonde sporters met sporters met een visuele beperking.  Met onze eigen ogen hebben we mogen zien “het samen met een touwtje verbonden hardlopen”, ja ook in estafettes; geweldig!!” Gezonde sporters, die alles geven aan hun maatjes en samen voor de winst gaan. Ja, na jaren van samen trainen, spat het geluk er dan ook echt vanaf, wanneer men de finish over is gekomen. Dansend, springend, huppelend van geluk vliegen ze in elkaars armen om vervolgens het allen samen  minuten lang te vieren. Ook met de verliezers, die er eigenlijk gewoonweg niet zijn. Er zijn slechts winnaars. Dit is speciaal, dit is de echte sport waarvan ik hou; dit raakt me diep; dat moet ik mijn leerlingen als docent, mens laten zien, laten voelen, meemaken; vandaar de enorme gedrevenheid er bij te zijn; dat is gelukt en dat voelt enorm goed.

Het hoofddoel van onze uitwisseling met de Chinese school, maar ook een belangrijke peiler van onze opvoeding en het onderwijs: jongeren uit te dagen tot vrijwilligerswerk, te werken om niet, dit naar  Noors voorbeeld. Je bent pas geslaagd in de Noorse samenleving, als je een baan met vrijwilligerswerk hebt gecombineerd. Het zou iets vanzelfsprekend moeten zijn ook in Nederland: een grondhouding.
Het mogelijk maken dat gezonde jongeren sporten (maar ook muziek maken, schilderen,….) ook voor mensen met een beperking, dat is het doel van deze missie. Wie weet waar het toe leidt? Vancouver 2010, Londen 2012 ………of Amsterdam 2028 ??

Het bezoek aan de Paralympics Beijing 2008 moet als een start gezien worden. Dit is slechts het begin. We hebben gezien hoe hoog de lat kan liggen, waartoe het samen sporten kan leiden. Komende maanden zullen deze “TABOR goes Beijing”- groep leerlingen en begeleiders gaan onderzoeken hoe we een ander eerst in het klein in West Friesland kunnen gaan opzetten. Wie weet volgt er wel vlekwerking in onze provincie, land…, wat ik echt hoop. Op het programma zullen zeker een bezoek aan de revalidatie kliniek de Hoogstraat (6 jonge en 2 oudere mensen, die revalideren, hebben ook de Paralympics bezocht ter stimulans) staan en een bezoek aan het Nederlands rolstoelbasketbal team in Papendal. Dit alles om ons goed voor te bereiden op de komst van de Chinezen van de 171 Beijing school, waar we samen als vrijwilliger de Koala Games ( De Olympische spelen voor mensen met een verstandelijke beperking) in het Olympisch stadion in Amsterdam mei/juni 2009 willen meemaken.

Ontmoeting met toppers uit West-Friesland en Nederland in 171 Beijing school.

Marije Smits, onze eigen Top sportschool ambassadeur, Marijke Mettes (beide oud leerlingen van TABOR) Chantal Boonacker en Mandy Meenderink wil ik toch nog even complimenteren voor de fantastische atletiek resp. zwemclinics “als het anders moet “ in de 171 Beijing school. Marije en Marieke op de 8e etage in een basketbal hal en Chantal en Mandy drie diep onder de grond in het zwembad.
Het is absoluut uniek dat zij in China, waar van integratie van mensen met een beperking geen enkele sprake is, de docentrol op zich genomen hebben en hoe. Een geweldige voorbeeld functie, die daags erna al werd opgevolgd door een Chinese atleet, op bezoek bij een basisschool. Zouden de Paralympics dan toch het tij gaan keren in China? Ik hoop het van harte.

Wat heb ik geleerd van de Chinezen ?

Innerlijke rust , correct gedrag naar elkaar, spanning in je lichaam.
Beijing heeft 17 miljoen inwoners en geen keer heb ik een opstootje mee gemaakt. Volop hebben we van overvolle metro’s gebruik gemaakt, lange rijen voor de entree van de stadia … maar telkens weer die rust, correctheid, lichaamsspanning (recht op zittend en staand). Hitte, hoge vochtigheid waren van geen invloed. Een geweldig voorbeeld voor ons allen hier in het Westen.
Zelf was ik betrokken bij het ten val komen van een vrouw op een fiets bij het oprijden van het natte trottoir na een enorme hoosbui. Bij het afremmen slipte haar achterwiel weg en brak haar achterkant uit. In deze slip nam ze een jongeman (+/- 20 jaar) mee in haar val. Hij werd echt gelanceerd en landde vol horizontaal op haar frame oa. in de trapper. Zonder enige ergernis of pijn reactie hielpen wij samen deze oudere vrouw op de been en vervolgens op de fiets. Alles weer opgeladen en belangstelling tonend voor haar toestand, groette hij haar vriendelijk toen zij wegfietste. Toen we samen opliepen rolde hij rustig zijn mouw van zijn overhemd op. De  schade aan zijn onderarm, die aanzienlijk was, werd rustig opgenomen…….

Zingen, musiceren en bewegen, sporten SAMEN in de parken. Geen schaamte maar trots en passie.
Hoe heerlijk is het als je op weg bent naar “de tempel of Heaven”” en je belandt in een park waar mensen samen zingen, samen muziek maken, samen een veren bal hooghouden, samen de oude spelen doen (met kaarten en grote houten schijven). Het lied heeft kracht, de muziek schalt uit fluiten, saxofoons,…er is volop passie; de trots straalt uit de ogen van de zangers… dit is bijzonder, dit voelt goed; gelukkig zingen onze leerlingen ook  …...
Geen schreeuwende radio’s, geen honderden alleen hollende mensen met doppen in de oren,…..
Het gaat er anders aan toe.

Gezond eten en de Mac’s in China.
Sonja Bakker heeft voorlopig geen toekomst in China. Slechts in de Mac’s en KFC’s  trof ik de dikke mensen aan. Eten met stokjes is gezond. Juist die kleine eenheden, heel veel groenten. Je kunt het veel beter proeven; meer smaak ervaren, dan die grote happen. Je eet meer samen uit een paar potjes, die ronddraaien op een plateau. Het is anders…..

40 miljoen jonge mannen hebben een enorm probleem met het vinden van hun partner.
Wat me nog het meest geraakt heeft is het feit dat er 40 miljoen jonge mannen geen meisje kunnen vinden in China, omdat die er gewoonweg niet zijn. (info van onze gids). Dit stamt uit de een-kind-regeling in China.
De meisjes kiezen alleen die jongens, die zich een auto, een huis en een stabiele baan hebben. De jongens zijn nu aangewezen op de meisjes van Vietnam. Ook het erg hoge werkeloosheidscijfer, ook onder hoogopgeleiden, is zorgwekkend.

Studie op school is no 1 en daar komt niets meer bij.
Een relatie op school mag niet; dat leidt slechts af van de studie; daar draait alles om.

Bedankt

Tot slot wil ik de TABOR leerlingen en collega’s Ed, Henk-Jan en Hanneke enorm bedanken. Top! Ook de sponsors Ergo Control (reïntegratie), Rabobank (dromen waarmaken), Provincie Noord Holland (integratie sporten met een beperking en vrijwilligerswerk), Hecon Bouwgroep (samen bouwen aan de toekomst ), Alliantie trofee (bijdrage prijs Sportiefste school), een bollenvriend en het Europees Platform (docentenmobilisatie ondersteuning studie) zien het maatschappelijk belang van onze missie en dat voelt dubbel goed. Allen hartelijk bedankt.

Tom de Groen